zaterdag 31 december 2016

2016, een jaar om nooit te vergeten

De laatste weken lees en hoor ik regelmatig dat 2016 een jaar was om snel te vergeten, een jaar vol kommer en kwel. Maar daar ben ik het helemaal niet mee eens. Er zijn namelijk zoveel dingen die ik nooit wil vergeten.


Ik wil nooit vergeten hoe mijn vriend mijn man werd, op een zonovergoten augustusdag. Ik wil nooit vergeten hoeveel plezier we hadden met de voorbereidingen van onze grote dag en hoe onze mama's achter onze rug verrassingen bekokstoofden. Ik wil nooit vergeten hoe bang en verslagen ik me voelde na de aanslagen in Zaventem en Brussel. Ik wil nooit vergeten hoe belachelijk gelukkig ik was op die zeldzame warme zomeravonden, met een glas wijn in de hand, na een barbecue. 

Ik wil nooit vergeten hoe onzeker ik was over mijn blog en hoe ik wakker lag van een nieuwe header, een disclaimer of een recensiebeleid. Ik wil nooit vergeten dat ik in een wanhopige poging de boze wereld buiten te sluiten besloot geen nieuws meer te kijken of te lezen. Ik wil nooit vergeten hoe die bananenmilkshake op dat terrasje smaakte. Ik wil nooit vergeten hoe gefrustreerd ik raakte van te veel moeten. Ik wil nooit vergeten hoe dankbaar ik was voor de fijne samenwerkingen met uitgeverijen en auteurs.

Ik wil nooit vergeten hoe ik eind oktober op één dag mijn neef en oudoom verloor en hoe onwezenlijk het voelde om twee dagen na elkaar naar een uitvaart te gaan. Ik wil nooit vergeten hoe gezellig dat dagje Boekenbeurs met mijn papa was. Ik wil nooit vergeten hoe hard ik gelachen heb met domme woordgrapjes en flauwe mopjes. Ik wil nooit vergeten hoe ik letterlijk door de kamer danste toen er een onverwacht sinterklaascadeautje in de bus viel. Ik wil nooit vergeten hoe blij ik werd van al die fantastische boeken die ik dit jaar las. Ik wil nooit vergeten hoe mooi de wereld is of hoe goed mensen kunnen zijn.

Vergeten zou betekenen dat het onbelangrijk was. En je kunt van 2016 alles zeggen, maar niet dat het onbelangrijk was.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen