dinsdag 6 december 2016

RECENSIE | De laatste dans - Sarra Manning

Londen, 1943. Rose is 17 als ze het verstikkende plattelandsleven en haar middenklasse ouders achter zich laat en de trein naar Londen neemt. Daar verliest ze haar hart aan Phil, een Amerikaanse piloot, maar voor het einde van de oorlog zal ze nog meer verliezen...

Las Vegas, nu. Jane had bijna haar doelen bereikt: een rijke man, een leven in de hoogste kringen, en dat vóór haar 27ste. Bíjna. Nu staat ze hier, in de steek gelaten, in haar bruidsjurk. Dan loopt ze Leo tegen het lijf, en in een opwelling trouwen ze. Het fortuin van zijn oudtante lijkt een mooie bonus...


Boeken waarin een hedendaags verhaal gecombineerd wordt met een oorlogsromance, ik hou ervan. Maar dat wil ook zeggen dat ik er al heel veel gelezen heb. Je moet dus al met een straf verhaal komen om me op dat gebied nog te verrassen. 

In De laatste dans spelen Rose en Jane de hoofdrol. Rose is zeventien jaar als ze in 1943 wegloopt van huis om in Londen haar geluk te beproeven. Haar toevluchtsoord is Rainbow Corner, waar de Amerikaanse troepen thuis zijn. Samen met haar vriendinnen danst ze met militairen, eet ze donuts en drinkt ze dat vieze goedje dat ze Coca Cola noemen. Avond na avond ontmoet ze soldaten, maar het is aan Danny dat ze haar hart verliest (en niet aan Phil zoals in de flaptekst staat). Voor Rose is de oorlog tot dan toe alleen maar spannend en opwindend geweest, maar ze komt er daarna al gauw achter dat hij ook een heel andere kant heeft.

In het heden heeft het leven Jane ook niet gespaard. Vlak voor haar zevenentwintigste verjaardag lijkt het tij eindelijk te keren. Ze staat op het punt te trouwen met een rijke man en een leven in de hoogste kringen ligt binnen handbereik. Maar dan staat ze daar, in haar dure bruidsjurk en helemaal alleen. Als ze de eerste de beste bar induikt, loopt ze Leo tegen het lijf. De twee trouwen in een opwelling, hoewel ze niks met elkaar gemeen hebben. De dag nadien krijgt Leo bericht dat zijn oudtante Rose op sterven ligt. Halsoverkop vertrekt hij terug naar Londen en Jane gaat met hem mee, haar zinnen op de erfenis gezet.

De verhalen van Rose en Jane liggen op het eerste zicht mijlenver uit elkaar. Ik had er goede hoop op dat de schrijfster de twee op een originele manier in elkaar zou laten vloeien, maar helaas. Het lijkt wel alsof ze een historische roman en een chicklit heeft geschreven en ze daarna aan elkaar heeft proberen te plakken. Ook qua stijl en sfeer verschillen verhaallijnen enorm. Daardoor is het lastig schakelen tussen de hoofdstukken. Daarnaast zitten er in het heden een aantal expliciete seksscènes die absoluut niet bij het verhaal passen en eigenlijk ook niks toevoegen. Heeft Manning hier een jonger publiek willen aanspreken of willen meeliften op het succes van erotische romans? Ik zou het niet kunnen zeggen, maar het stoorde me mateloos.

Heb ik dit boek dan zo tegen mijn zin gelezen? Dat zeker niet. Los van elkaar zijn de twee verhaallijnen romantisch en vermakelijk leesvoer. Het leven van Rose tijdens en vlak na de oorlog spreekt tot de verbeelding. Met Rainbow Corner belicht Manning een onbekend stukje geschiedenis en dat doet ze met verve. Je kunt de sfeer echt opsnuiven.

Als de schrijfster er beter in geslaagd was om heden en verleden op elkaar af te stemmen, had De laatste dans een fantastisch boek kunnen zijn. Nu bleef ik wat op mijn honger zitten.


De laatste dans
Oorspronkelijke titel: After the last dance
Sarra Manning (Vertaling door Marjet Schumacher)
Aantal pagina's: 464
ISBN 9789026138232
Uitgeverij De Fontein (november 2016)

Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen