donderdag 20 oktober 2016

RECENSIE | Dans met mij - Jojo Moyes

In een vergeten hoekje van Londen leert de 14-jarige Sarah op haar geliefde paard Boo te rijden alsof zij samen dansen. Hun leermeester is Sarahs opa Henri, die zelf heeft gestudeerd aan Le Cadre Noir, een van de meest prestigieuze rijscholen in Frankrijk. Hij hoopt dat het Sarah een kans in het leven zal geven. Maar als het noodlot toeslaat staat Sarah er weer alleen voor.

Natasha is advocate Jeugdrecht en raakt vaak te nauw betrokken bij haar zaken. Ze leeft gescheiden van haar bijna ex-man Mac, maar nu komt hij tijdelijk weer wonen in het huis dat nog van hen beiden is. Als ze bij toeval Sarah ontmoet en haar een helpende hand biedt, zet dit haar leven pas echt op z'n kop.


In Dans met mij maken we kennis met de veertienjarige Sarah Lachapelle. Ze woont samen met haar opa Henri op een klein appartementje in een achterbuurt van Londen. Van hem erfde ze de passie voor het paardrijden. Iedere vrije minuut brengt ze door met haar paard Boo, een Selle Français die ze haar opa gekregen heeft. Wanneer Henri in het ziekenhuis belandt, staat Sarah er helemaal alleen voor. Het is dan dat ze Natasha Macauley ontmoet, een advocate die gespecialiseerd is in jeugdrecht. Natasha is door haar beroep cynisch geworden en ze heeft weinig vertrouwen in de mensen. Nu wordt ze echter gedwongen om haar angsten en verantwoordelijkheden onder ogen te zien.

Met Natasha voelde ik jammer genoeg niet zo'n connectie. Ik vond haar vaak egoïstisch en oppervlakkig. Ze is ervan overtuigd bakken vol mensenkennis te hebben, maar doet tegelijk in het wilde weg aannames over mensen zonder verder te kijken dan haar neus lang is. En hoewel haar beroep sterke communicatieve vaardigheden veronderstelt, slaagt ze er privé niet in om een deftig gesprek te voeren met Mac, haar bijna ex-man die tijdelijk weer bij haar inwoont. 

Maar Sarah, die meid heeft mijn hart veroverd. Vol vertrouwen en vastberadenheid staat ze in het leven, ondanks alles wat ze al heeft meegemaakt. Ze heeft werkelijk alles over voor haar droom: paardrijden op hoog niveau. De manier waarop Moyes de band tussen Sarah en Boo schetst, is zo aandoenlijk. Er gaat een oprechte liefde vanuit die mij meer ontroerde dan alle menselijke relaties in het boek bij elkaar. Ik was als kind nooit zo'n paardenmeisje, in tegenstelling tot veel van mijn vriendinnen. Na het lezen van Dans met mij snap ik nu eindelijk een beetje waar hun fascinatie voor paarden vandaan kwam. 

Jojo Moyes slaagt er steeds opnieuw in om een verhaal te schrijven dat mij in m'n hart raakt. Haar luchtige schrijfstijl zorgt ervoor dat een verhaal nooit zwaar op de hand wordt. Hoe triest of emotioneel het ook is, er schemert altijd een soort speelsheid doorheen. De invalshoeken zijn origineel, de personages levensecht en herkenbaar. In haar boeken brengt ze mensen uit verschillende sociale klassen samen en ook hier doet ze dat weer uitstekend. Ik hou van de manier waarop ze een schijnbaar uitzichtloze situatie verandert in eentje met perspectief. Ze biedt haar personages een uitweg, een kans op een beter leven, maar die wordt hen niet in de schoot geworpen. Zowel Sarah, Natasha als Mac moeten dingen opofferen en hard werken voor wat ze echt willen.

Daarnaast vond ik het ontzettend jammer dat het aandeel van de jonge Henri in het verhaal zo beperkt is. In de paar passages die zich in het verleden afspelen toont Moyes zich namelijk van haar beste kant. Het lijkt dan alsof er een knop om gaat. De omgeving komt opeens echt tot leven, je kunt de sfeer bijna letterlijk proeven. Ik hoop dus dat haar volgende boek weer een historische roman is à la Portret van een vrouw of De laatste liefdesbrief, want dat zijn nog altijd mijn favorieten. (Na Voor jou dan, maar dat is dan ook een boek buiten categorie.)


Dans met mij
Oorspronkelijke titel: The Horse Dancer (Vertaling door Anna Livestro)
Jojo Moyes
Aantal pagina's: 496
ISBN 9789026141386
Uitgeverij De Fontein (oktober 2016)

Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen